Innowacyjność projektu polega na połączeniu kilku kluczowych obszarów wsparcia w jeden spójny, testowany w praktyce model. W centrum tego modelu znajduje się młoda osoba – jej realne potrzeby, indywidualna ścieżka rozwoju i gotowość do samodzielności.

W ramach projektu powstaną nowe miejsca w mieszkaniach treningowych, które nie są jedynie „dachem nad głową”, lecz bezpiecznym środowiskiem do uczenia się samodzielnego życia. Będziemy opiekować się trzema nowymi mieszkaniami, a w każdym z nich będzie dwóch nowych okatorów. Pobyt w mieszkaniu połączony jest z regularnym wsparciem asystenta usamodzielnienia, spotkaniami mieszkaniowymi oraz praktycznym treningiem codziennych kompetencji: zarządzania budżetem, dbania o mieszkanie, planowania spraw urzędowych czy budowania relacji.

Drugim kluczowym wymiarem innowacji jest odejście od myślenia o usamodzielnianiu wyłącznie jako procesie administracyjnym, a skupienie się na relacjach, sieciach wsparcia i realnym otoczeniu młodego człowieka. Jedną z kluczowych testowanych przez nas innowacji jest zapewnienie młodzieży profesjonalnych opiekunów usamodzielnienia, którzy długofalowo będą towarzyszyć im w tworzeniu indywidualnych planów rozwoju (IPU) i kibicować im w realizacji postawionych sobie celów.  

Testować będziemy nowe standardy współpracy między sektorem publicznym, a naszym doświadczeniem trzeciego sektora – z podziałem ról, odpowiedzialności i kompetencji, ale wspólnym celem: zwiększeniem bezpieczeństwa i samodzielności młodych ludzi. Projekt również zakłada tworzenie lokalnej koalicji instytucji, organizacji i tzw. „przyjaznych dorosłych” – osób, które mogą stać się trwałym punktem odniesienia dla młodzieży również po zakończeniu udziału w projekcie.